سنجش
01اندازه‌گیری، نه پیش‌بینی
سامانه هیچ چیزی را حدس نمی‌زند. نقاط را پزشک می‌گذارد و هندسه از روی همان‌ها محاسبه می‌شود. مثل کولیس کار می‌کند، نه مثل یک مدل — چون نتیجه را پزشک باید پاسخ‌گو باشد.
روایت
پزشکی را برای زیبایی انتخاب نکردم. می‌خواستم بفهمم صورت چطور از تعادل خارج می‌شود.
پزشکی یکی از معدود کارهایی است که می‌تواند نگاه آدم را به خودش عوض کند؛ برای همین سراغش رفتم. وقتی وارد طب زیبایی شدم، آنچه مرا نگه داشت خودِ تزریق نبود. این بود که پنج پزشک می‌توانند برای یک صورت پنج طرح بنویسند و هر پنج‌تا از نظر فنی درست باشد. انتخاب میان آن پنج‌تا، کار سختی است که کمتر کسی درباره‌اش حرف می‌زند.
به‌مرور ترتیب کار خودم را پیدا کردم: اول آناتومی، بعد تناسب، و سوزن آخر از همه. هر وقت این ترتیب جابه‌جا شود، نتیجه اغراق‌آمیز از کار درمی‌آید. ژل را می‌شود برگرداند؛ اعتمادی را که آدم به صورت خودش داشته، به این سادگی نه.
کنار مطب، کار دومی هم بزرگ شد: توضیح دادن. شروع کردم به نوشتن از پرونده‌ها، چون کسی که بدون تصویر روشنی از کار وارد مطب می‌شود، انتظاری با خودش می‌آورد که از اول شدنی نیست.
نه گفتن هم یک تصمیم است، و معمولاً سخت‌ترش.
چند سالی است کارم از ایران بیرون رفته. نه برای بازار تازه؛ برای اینکه هر کشور یعنی صورت‌هایی با تیپ دیگر، انتظارهایی با جنس دیگر، و قانونی که مثل قبلی نیست. هیچ‌چیز به اندازهٔ همین تفاوت‌ها دست پزشک را باز نمی‌کند.
در همین سال‌ها، از دل نیاز روزمرهٔ مطب یک سامانه درآمد. پروندهٔ مراجع یک جا بود، طرح درمان جای دیگر، و کار اداری کلینیک جای سوم. جمع کردن این سه در یک نظم واحد، کم‌کم شد کار دوم من.
